Column Loes van de Stadsgracht


Wekelijks verschijnt er in het huis-aan-huisblad Groot Eindhoven een column van Loes van de Stadsgracht 
over zaken die in Eindhoven spelen of haar bezig houden.



Vreugde en verdriet GE/ 9 november 2015

De glowroute loopt dit jaar langs ons huis. Dit betekent dat er geen vrij parkeerplekje meer in onze straat is, maar dat zijn we onderhand gewend want wildparkeerders weten hun bezoekje aan het centrum haarfijn te combineren met een betaalvrije parkeerplek. Er gaan dan ook geluiden van buurtbewoners in onze straat om betaald parkeren in te voeren. Ik ben erop tegen, want dit betekent dat pas na negen uur 's avonds familie en vrienden niet voor een bezoekje aan ons moeten betalen. Dit echter valt in het niet bij het tragische overlijden van een bekende. 

Ik kocht altijd mijn cartridges en printers bij hem. Niet omdat hij goedkoper was maar puur omdat ik hem dat gunde. Afgelopen vrijdag werd hij dood in zijn flat gevonden. Oorzaak koolmonoxidevergiftiging. Ik was er echt door aangedaan, nog zo jong. Pure pech. Heb wel direct naar dierbaren gemaild of ze een melder in huis hebben. 

Dat er nog eerlijke mensen rondlopen ondervond ik ook. Fietsend werd ik gebeld. Aangezien ik niet zo handig ben als al die jongeren die moeiteloos appen, bellen en sms'en met een hand, besloot ik af te stappen. De beller vroeg of ik iets miste. Ik heb namelijk uw tas was zijn antwoord. Normaal sluit ik altijd mijn fietstas af. Nu blijkbaar niet. Alles was nog intact inclusief een gevulde portemonnee en alle bankpasjes. Nee, hij wilde er niets voor hebben, natuurlijk heb ik 'm wel iets gegeven.  

Loes van de Stadsgracht




Leeftijdsdiscriminatie GE/ 3 november 2015

Leeftijdsdiscriminatie? Het bestaat vooral op de arbeidsmarkt waar werknemers boven de 45 of 50 jaar nauwelijks nog aan de bak komen. Natuurlijk wordt hen dit niet rechtstreeks medegedeeld. Nee de persoon krijgt keurig te horen dat hij of zij 'niet in het profiel van het bedrijf past'. Huichelarij ten top maar juridisch verantwoord! 

Het Eindhovense dierenopvangcentrum de Doornakker pakt het anders aan. Zij noemt man en paard met de mededeling dat asielkittens niet meer aan 65 plussers worden meegegeven omdat de kans groot is dat de kitten het baasje overleeft en wie zorgt er dan voor het beestje? Ik las het bericht met stijgende verbazing. Hoezo overleeft?  Hoeveel mensen halen de 65 jaar niet eens! En wat is beter: een beestje laten verpieteren in een asiel of een warm tehuis geven? Daarbij zijn er gelukkig nog genoeg mensen die ook een oudere kat willen opnemen, wanneer onverhoopt het baasje komt te overlijden. 

Nee, deze mededeling schoot bij mij echt in het verkeerde keelgat. Hoelang je leeft weet niemand. Een infectie of ongeluk? Het kan ons allemaal overkomen en om je dan statistisch in te dekken door 65 plussers de liefde die zij aan een pasgeboren katje kunnen geven te misgunnen, vind ik ronduit belachelijk. Het schijnt nu zo te zijn dat deze leeftijdsdiscriminatie weer wat wordt verzacht. Maar het kwaad is geschied. Nog even en onze gezondheid wordt gescreend wanneer we voor een beestje willen zorgen. Over doorslaan gesproken!

Loes van de Stadsgracht



Erfgoed GE/27 oktober 2015

Ook nu was het weer kassa voor horecaondernemers die in de looproute van de Eindhovense Dutch Design Week hun locatie hadden. Met zo'n kleine driehonderdduizend bezoekers was DDW een enorm succes en ook al werd er veel gekeken, zaken gedaan en vooral gefotografeerd tijdens de diverse exposities en presentaties, het was met name de verzorging van de inwendige mens die ervoor zorgde dat de portemonnee royaal getrokken werd. 
Verse muntthee, herfstpasteitjes en eigengemaakte pompoensoep waren absolute toppers, maar ook het alom bekende frietje met en de vertrouwde tosti werden heerlijk weggehapt. 

En dat allemaal terwijl Paus Franciscus met zijn bisschoppen in conclaaf ging over het feit of Rooms Katholieken die van hun partner gescheiden waren, nu wel toegelaten konden worden tot de kerkelijke dis om de hostie te nuttigen. 

Volgens de paus moeten de bisschoppen ruimhartiger denken. Maar wat is de realiteit, tenminste in Nederland? De ene na de andere kerk wordt met sluiting bedreigd. Ook onze Paterskerk ontkomt er niet aan. Zelfs een kaarsje opsteken helpt niet meer. Volgend jaar september gaat de knip erop. Van de Orde van de paters Augustijnen zijn er landelijk nog maar 34 over en dat zijn er te weinig om de kerk in stand te kunnen houden. Het monumentale pand mag natuurlijk niet gesloopt worden en het  Christusbeeld zal ook wel op de torenspits blijven staan, maar wat er binnen tussen de gebrandschilderde ramen gebeurt is nog een vraagteken. 

Weer een stukje erfgoed dat verdwijnt, jammer. 

Loes van de Stadsgracht




Xess Xava??? GE/20 oktober 2015

Een naam kiezen voor je kind is geen sinecure. Daar denk je goed over na. Wordt het de naam van je superheld, van je lievelingsstad of misschien je lievelingsdier of verzin je gewoon iets? Paris, Lourdes, Vlinder, Wolf, Merel, Sterre, Luna en zelfs Blanket zijn voornamen die inmiddels helemaal ingeburgerd zijn. 

Toen ik de voornaam van de eerste zoon van Wesley en Yolanthe  zag werd ik echter in verwarring gebracht. Xess??? Ze zouden hun zoon toch niet vernoemd hebben naar  ........ ?  Maar nee volgens het echtpaar is het heel logisch: Xess is een mix van Xelly zus van Yolanthe en Wes roepnaam van Wesley. De extra s verwijst naar Sylvia de moeder van de voetballer.  De tweede naam Xava is een hommage aan Xavier de overleden vader van Yolanthe. De fonetische voornaam van de boreling is ksess ksava, niet direct de makkelijkste uitspraak voor een kleintje, het zal dus even duren voordat de jongste Sneyder zijn eigen naam brabbelt. 

Overigens is het niet te hopen dat hij net als zijn vader en moeder een internationale carrière nastreeft want dan krijgt de naam een Engels tintje en wordt zijn naam uitgesproken als Excess, wat overtollig, teveel betekent. En dat zal het laatste zijn wat Wesley en Yolanthe hun zoon toewensen.  Yolanthe schijnt inmiddels een aantrekkelijk contract met een babyvoedingsmerk te hebben afgesloten, want ja zo gaat dat in voetbalkringen: money, money money! Misschien een goede naam voor hun volgende kindje? 

Loes van de Stadsgracht



Beetje dom GE/13 oktober 2015

De massale start van de halve marathon in onze stad is ieder jaar weer een bezienswaardigheid. Er lijkt geen einde te komen aan de duizenden lopers, die vol goede moed de uitdaging aangaan. Voor sommigen is het binnen de tijd uitlopen van deze wedstrijd een uitdaging, anderen willen hun tijd van voorgaande edities verbeteren. 

Ik zag een vrouw voorbijkomen die haar schoenen had uitgetrokken en op haar sokken over de finish kwam. Een wat oudere vrouw die het niet ver van de finish had opgegeven werd letterlijk door een andere loper geduwd, om alsnog de meet te halen. Met het einde inzicht hadden de meesten echter de blik op oneindig en liepen op de automatische piloot hun laatste meters. De beloning die hen daar te wachten stond, moest het leed verzachten: bloemen en een heuse medaille! Des te triester natuurlijk dat een aantal lopers, nota bene degenen die een super prestatie hadden neergezet door de hele marathon te lopen, de felbegeerde medaille niet kregen uitgereikt want de medailles waren op!!! 

Een blamage van de organisatie die het aantal uitlopers verkeerd had ingeschat. Het goede nieuws is dat de medaille wordt nagestuurd, maar pas nadat alle deelnemers benaderd zijn met de vraag of ze wel of geen medaille gekregen hebben! Sorry maar een evenement dat zo in de puntjes georganiseerd wordt en bij de inschatting van het aantal medailles een cruciale fout maakt, dat is dom. Ze zijn een beetje dom geweest. 



Eureka idee? GE/6 oktober 2015

Geen vijf maar vier dagen werken, dat is volgens Martijn van Dam het ei van Columbus om meer tijd te kunnen besteden aan kinderen, familie en vrienden. De oud-Eindhovenaar is er heilig van overtuigd dat hij gaat scoren met dit Eureka idee. Wat Martijn precies bedoelt snap ik niet. 

Een week heeft zeven dagen. Gemiddeld werken mensen vijf dagen per week, dus resteren er twee dagen waarop je andere activiteiten kunt inplannen. Het aantal kinderen dat mensen krijgen wordt al vele tientallen jaren zorgvuldig gepland. Kortom twee dagen per week en niet te vergeten de avonduren om je ouders te bezoeken, af te spreken met vrienden, te sporten, boodschappen te doen of de tuin te harken was voor mij ruim voldoende om mijn sociale contacten te onderhouden. Sterker nog iedere avond las ik voor het slapen gaan mijn drie kinderen voor en op een doordeweekse dag had ik zelfs nog tijd om even met vrienden op een terrasje te zitten. 

Ik denk dat Van Dam zelf een probleem heeft: een organisatieprobleem. Dat hij het typische voorbeeld is van een man die maar één ding tegelijk kan. Nee, juist in deze tijd waarin een 24-uurs maatschappij steeds meer werkelijkheid wordt. Familie, vrienden en kinderen via een snelle app of skype direct te zien krijgen wat je bezig houdt, komt Martijn van Dam met dit nutteloze idee. Ik denk dat er momenteel wel andere zaken zijn om je energie in te stoppen, toch? 

Loes van de Stadsgracht




Toekomst GE/29 september 2015

Het was kwart voor vijf toen ik wakker schoot en hij stond er:  een rode maan aan een wolkeloze hemel en tussen fonkelende sterren! Een natuurverschijnsel dat te maken heeft met de stand van de zon en de maan en dat zich over 18 jaar weer herhaalt. Wanneer het dan weer een wolkenloze nacht is zal de sterrenhemel niet veranderd zijn, maar hoe zal het met ons gaan? Zullen we nog steeds euro's in onze portemonnee hebben en onze fiets afsluiten met een sleuteltje? Of heeft de digitale snelweg ons dan helemaal in bezit genomen en wordt ons leven alleen nog door elektronica beheerst? Worden onze fysieke zintuigen zoals ruiken, proeven en voelen overgenomen door wat we visueel tot ons nemen en digitaal kunnen bedienen? 

Afgelopen week bracht ik een bezoekje aan de Vrije School. Ik zag hoe de kinderen door middel van ritmiek, zingen en voelen leerstof tot zich nemen. Dat breuken gevisualiseerd worden door deze letterlijk te delen in groepjes kinderen en het afsluiten van een seizoen gevierd wordt door de veranderingen in de natuur tastbaar mee te maken. Vooral het samen doen, elkaars hand vast te houden en op deze manier de ander te voelen, ontroerde mij. De onbevangenheid waarmee kleine vingertjes van een vierjarige het ene moment een modderig zandkasteel bouwen en even later behendig de telefoon van papa of mama bedienen, verbaasde me. Ik hoop dat over achttien jaar deze wereld nog steeds bestaat. 

Loes van de Stadsgracht



Pesters GE/22 september 2015

En weer stond ik op de Wal om de bevrijders van Eindhoven  toe te juichen. Er waren er nog een paar en ze straalden van oor tot oor toen er luid voor ze geapplaudisseerd werd. Wat ze hebben moeten doorstaan om een einde aan de Tweede Wereldoorlog te maken werd realistisch gevisualiseerd in de film Saving private Ryan, die diezelfde week op tv werd uitgezonden. Ik heb veel respect voor de mannen die destijds hun leven in de waagschaal stelden. Oorlog, ik heb het nooit meegemaakt en ik hoop dat mijn kinderen en kleinkinderen dit leed ook bespaard blijft. Momenteel wordt Europa overspoeld met vluchtelingen die oorlog en geweld in eigen land ontvluchten. Het is een gigantisch probleem, want waar moeten al deze mensen verblijven? Toch wil ik het daar deze week niet over hebben. 

Deze week is de week tegen het pesten. Hoe pijn pesten kan doen realiseerde ik me toen mijn jongste zoon wakker werd na een operatie aan een van zijn ogen. 'Nu kunnen ze nooit meer schele tegen me zeggen,' was het eerste wat hij zei. Nooit had hij me deelgenoot gemaakt van het feit dat hij achterna geroepen werd. De zelfdoding onlangs van een lerares biologie die volgens haar stelselmatig door haar collega's werd gepest, werd breeduit in de media belicht. 

Daarom wil ik alle pesters toeroepen: stop met deze gemene vorm van zelfgenoegzaamheid, zoek een andere hobby!!! Dat is mijn credo voor deze week.   

Loes van de Stadsgracht



Modespectacel GE/15 september 2015

Tijdens het afgelopen modespektakel in de binnenstad viel ik van de ene in de andere verbazing. Ik zag hippe mode, felle kleuren, prachtige dames, gouduitziende heren en... er werd vooral veel geproost en gehapt! Het zachte weer speelde natuurlijk mee en lopend door diverse winkeltjes liet ik alles aan me voorbijkomen evenals de prietpraat die ik ongevraagd opving. 

Zo hoorde ik een eigenaresse tegen een klant zeggen dat ze dit jaar geen modeshow voor de deur had, want dat was zóóó passé! Zij had een mooie jongen ingehuurd, die ik inderdaad even later voorbij zag paraderen, inclusief tattoos en gespierde armen. Dat geld voor sommigen geen rol speelt constateerde ik toen ik een moeder voor haar en haar dochter zonder blikken of blozen twee truien van een kleine vierhonderd euro per stuk zag afrekenen. Creatiever was het meisje dat naast me op het terras zat. Vol trots liet ze haar vriendin de gemaakte foto's van diverse creaties zien met de mededeling, dat ze daar thuis zelf mee aan de slag ging. 

Overigens een tip die ik zelf ook ter harte neem, want een trui of rok van enkele honderden euro's trekt ook mijn portemonnee niet. Een aparte applicatie, onverwacht plooitje, bijzondere knoop, kraagje van nepbont of een zelf gebreide trui van dikke pennen geven ook mijn garderobe een boost. Neuzen op de weekmarkt of even naar Smitje op de Kleine Berg dat wordt mijn 'go' deze week. 

Loes van de Stadsgracht



Vrijwilliger? GE/8 september 2015

Zouden een zwemvest of een paar simpele zwembandjes om zijn armpjes hem gered hebben? Het is mosterd na de maaltijd, want het driejarig jongetje dat afgelopen week op het strand van Bodrun aanspoelde had ze niet. De foto en de filmopnames van zijn levenloze lijfje vlogen de wereld over en lieten niemand onberoerd. En dit terwijl we bijna dagelijks te horen of te zien krijgen dat bootvluchtelingen de overtocht in overvolle bootjes niet of juist wel hebben gered. Dat er zich hartverscheurende taferelen afspelen bij de grens van Hongarije, waar mensen onder het prikkeldraad door kruipen en massaal naar Duitsland willen. We zijn er allemaal getuige van, maar de dood van de kleine Aylan maakte dat we tot actie overgingen. 

Opeens stonden verschillende BNers op die zich gedwongen voelden iets aan deze situatie te doen. Ruim vierduizend particulieren meldden zich aan om vluchtelingen in hun eigen huis onderdak te bieden. Iets wat overigens door professionals weer wordt afgeraden. Goederen en kleding werden spontaan ingezameld. Zo massaal zelfs dat nu opgeroepen wordt daarmee te stoppen. Wanneer leed ons echt raakt, gaan we de barricade op. 

Natuurlijk laat mij dit alles ook niet onberoerd. Nooit heb ik een oorlog meegemaakt, de angst gekend opgepakt te worden. Wanneer ik de radeloosheid in de ogen van vluchtelingen zie, wil ik ook helpen. Maar hoe? Door geld te storten, maar komt dit dan wel op de goede plek? Je als vrijwilliger te melden? Misschien is dat een optie.

Loes van de Stadsgracht




Talent GE/1 september 2015

Regelmatig werden we de afgelopen maanden geconfronteerd met de alarmerende weercodes rood en oranje. Terwijl op diverse plaatsen in Brabant de regen met bakken uit de hemel viel, hagelstenen daken van auto's beschadigden, windhozen bomen omver bliezen en hevige blikseminslagen menigeen deed opschrikken, bleef Eindhoven van deze ellende gespaard. Op de een of andere reden ontsprongen we steeds de dans en kregen slechts een klein staartje van dit onheil op ons dak. 
Nu de r weer in de maand zit stevenen we op de herfst aan. Jammer? Voor mij niet, de herfst is een seizoen waarvan ik ieder jaar geniet. Het afsterven van het bomenbladerdak met prachtige rode en goudgele bladeren vind ik een lust voor het oog. De bomen aan de weg van Eindhoven naar Valkenswaard is zo'n plek die straks weer een palet aan kleuren laat zien. 

Maar zover zijn we nog niet. Voor veel mensen staat eerst een sportieve uitdaging te wachten: de hele of halve marathon lopen. Afgaande aan het aantal lopers die ik regelmatig langs de Dommel tegenkom zullen ook dit jaar weer veel nieuwelingen de uitdaging uitgaan. Hardlopen is nooit mijn ding geweest. En wanneer ik ieder jaar weer mensen over de finish zie komen die totaal uitgeput zijn, vraag ik me serieus af waar sommigen van ons aan beginnen. Maar vooralsnog sjokken ze me voorbij: dames met goedgevulde heupen en bierbuikdragende mannen. 

Of zouden het gewoon de vakantiekilootjes zijn die er afgetraind moeten worden?

Loes van de Stadsgracht




Spencer? GE/26 augustus 2015

Toen mijn broer geboren werd, was er geen discussie mogelijk. Geheel volgens de traditie werd hij vernoemd naar de opa van vaderskant. Je zoon of dochter naar een voorouder vernoemen is echter al lang geen traditie meer.
Tegenwoordig staan de meest exotische namen op geboortekaartjes, waarvan je je wel eens afvraagt hoe ouders tot die keuze gekomen zijn. Wanneer er een Messi geboren is dan is het natuurlijk een inkoppertje evenals de destijds zo populaire meisjesnaam Whitney. Door cabaretier Theo Maassen in onvervalst Brabants uitgesproken als 'witnie'. 

Zelf ben ik nooit zo idolaat van iemand geweest, dat ik mijn kind ernaar vernoemd heb. Ik moest aan heel dat naamgevengedoe denken toen ik de namen van de twee Amerikaanse militairen en een student las die afgelopen vrijdag een aanslag in de Thalys wisten te voorkomen. Antony, Spencer en Alek aarzelden geen moment maar stortten zich op de aanvaller die zwaar bewapend was en ongetwijfeld een bloedbad zou hebben aangericht. 
Een ware heldendaad, impulsief, daadkrachtig en doeltreffend.  

Spencer bleek de meest heldhaftige te zijn en vloog als eerste op de aanvaller af. Hij kwam niet ongeschonden uit de strijd, maar liep flinke steekwonden op die hem zijn verdere leven aan de treinreis van Amsterdam naar Parijs zullen blijven herinneren.  Spencer ? Ik zou er zelf niet opgekomen zijn, maar ik vind het wel een mooie naam.  Mijn zwangere periodes liggen achter me, anders had het zo maar gekund!


Loes van de Stadsgracht




Evoluon GE/18 augustus 2015

Eindhoven heeft een aantal in het oogspringende gebouwen. Sommige zijn foeilelijk en passen totaal niet in de omgeving waarin ze staan. Een typisch voorbeeld hiervan is het oude TD gebouw in het Anne Frankplantsoen. Wanneer je even verder over de Paradijslaan loopt, dan kun je maar beter helemaal je ogen sluiten. Het is 
 onbegrijpelijk dat de kantoorgebouwen die daar aan elkaar geplakt staan ooit een bouwvergunning kregen. Verpest is ook het pleintje op het Stratumseind tegenover restaurant La Fontana. De flat met daaronder diverse horecagelegenheden steekt schril af tegen de historische panden die er tegenover staan. 

De Bloemenbuurt in Stratum daarentegen is geheel in stijl en met gevoel voor esthetiek opnieuw opgebouwd. Dat nieuwbouw juist een meerwaarde kan hebben voor een reeds bestaande bebouwing is te zien aan de Wal. Het pand dat in de plaats gekomen is van het gebouw waar voorheen het Eindhovens Dagblad gevestigd was, is daar een voorbeeld van. De sloop van de panden aan de Markt en de bouw van de Heuvel Galerie, was de meest ingrijpende verandering in het winkelhart van Eindhoven. 

Er is echter maar een gebouw in Eindhoven dat onze stad wereldwijd op de architectonische kaart zet. Natuurlijk heb ik het over het Evoluon dat in opdracht van Frits Philips gebouwd en in 1966 in gebruikgenomen werd.  Een van de architecten was Leo de Bever. Afgelopen weekend overleed deze betrokken Eindhovenaar. Bedankt Leo, we zullen je niet vergeten.

Loes van de Stadsgracht




Waaghals GE/11 augustus 2015

Wanneer je net als ik regelmatig op de fiets zit, dan verbaas je je over het fietsgedrag van anderen. Vooral ouderen en tieners zijn vaak de boosdoeners. Ouderen omdat ze met hun elektrisch aangedreven tweewieler denken dat het gehele fietspad van hen is en tieners die hetzelfde credo denken te hebben door met z'n drieën naast elkaar te rijden en het vertikken plaats te maken voor inhalers. Ja, en dan heb je natuurlijk nog de razendsnelle ligfietsen, wel of niet voorzien van een compleet 'huisje'.  

Afgelopen weekend was zo'n exemplaar zelfs goed voor een nieuwsitem op het Journaal. De knalgele Velox V met daarin weggemoffeld ene Lieske Yntema mocht dit nieuwe speeltje testen op de snelweg naar Helmond. Het aerodynamische exemplaar haalde een snelheid van 74 km per uur.  En dat is bij lange na nog niet de 122 km die Lieske moet halen om volgende maand in Nevada een aanval te doen op het wereldrecord van de Francaise Barbara Buatois. 

Eerlijk gezegd zal het me een zorg zijn, want ik heb niks met de Velox V, die wat mij betreft ook niet het predicaat fiets mag worden opgeplakt. Nee, mijn respect gaat eerder uit naar Lucien Aimar die met zijn fiets tijdens de afdaling van de Mont Ventoux een snelheid wist te behalen van maar liefst 140 km. Naar verluidt zou hij zelfs zonder helm gefietst hebben! Deze snelheidsduivel is in mijn ogen niet alleen een waaghals maar een echte wereldrecordhouder, toch?

Loes van de Stadsgracht



Noodsituatie GE/4 augustus 2015

De piloot en co-piloot die vorige week hun  vliegtuig heelhuids op Schiphol aan de grond wisten te brengen verdienen een dikke schouderklop. Terwijl zware windstoten over de landingsbaan gierden, wisten de twee vrouwen hun koelbloedigheid te bewaren. 

De passagiers in het vliegtuig beleefden angstige momenten toen het vliegtuig na twee doorstarts en een uiteindelijk vrij steile landing weer veilig op de grond stond. De beelden van zowel de landing als de paniek onder de passagiers spraken voor zich. Blij dat ik er niet in zat, was mijn eerste reactie. Verontwaardigd was ik toen ik hoorde dat het toestel geen toestemming kreeg uit te wijken naar Eindhoven Airport. 

Terwijl extreme weersomstandigheden met windstoten van meer dan 100 km per uur het Westen van ons land troffen, gaf de verkeersleiding in Eindhoven het vliegtuig een dikke nee om op het door veel minder sterke wind geplaagde vliegveld te landen. De reden? De piloten zouden geen noodsituatieprocedure gevolgd hebben en, nu komt het, 'het vliegveld in verband met geluidsgrenzen sinds april geen uitwijklocatie meer is'. 

Dat er strenge procedures gevolgd moeten worden snap ik. Maar terwijl het KNMI vakantiegangers waarschuwt tenten extra vast te zetten en niet met de auto erop uit te gaan en via Internet te zien is dat bomen als luciferhoutjes omknakken, beroept Eindhoven Airport zich op bureaucratisch geneuzel. Waar is het gezonde verstand??? Terecht is daar het laatste woord nog niet over gezegd.

Loes van de Stadsgracht



Aardappeleters GE/28 juli 2015

Peter Nagelkerke is inmiddels een bekende Eindhovenaar geworden. Deze voormalige Philipstopman peinst er niet over om na zijn pensionering met zijn duimen te draaien of op een exotisch strand in de zon te bakken. Alhoewel dat met die duimendraaien eigenlijk wel van toepassing is, maar dan wel op een creatieve manier. Op vele plekken in Eindhoven staan inmiddels door hem gemaakte creaties te pronken. Denk aan de buste van Karel Vermeeren in het gelijknamige plantsoen, het Oystermonument vlakbij de Lichttoren en een afbeelding van Vincent van Gogh aan de voet van de Dommel bij de Genneper Watermolen. 

De ultieme uitdaging voor hem echter was een op ware grootte driedimensionale weergave van het beroemde schilderij De Aardappeleters van Vincent. Peter werkte er maar liefst anderhalf jaar aan. Maar ja, iedereen weet wat er gebeurt wanneer je je kop boven het maaiveld uitsteekt. De commotie rondom het bronzen tafereel dat een prominent plaatsje in het Park in Nuenen moet krijgen, kreeg dan ook met een stel fervente tegenstanders te maken. Afgelopen weekend was het beeld twee dagen te zien op het terras van restaurant Zonnewende. De eigenaar van het restaurant trakteerde alle bezoekers op een gratis kop koffie of thee en.... het liep storm. 

De eerste bussen met Chinezen en Turken maakten een onverwachte tussenstop en de selfies van Nuenenaren vlogen het internet over. Kortom Van Gogh Village Nuenen zet dat beeld snel op zijn plek en snoer de criticasters de mond!

Loes van de Stadsgracht



Rotweiler GE/21 juli 2015

Soms lees ik artikelen of uitspraken waar ik helemaal niets van snap. Afgelopen week was het weer raak. Ik las een bericht over een rottweiler die na diverse bijtincidenten in de buurt door de gemeente Breugel in beslag genomen werd. De gemeente wilde de hond een dodelijke injectie toedienen, maar de baasjes van de hond stapte naar de rechter en die besliste anders. De gemeente liet het er echter niet bij zitten en schakelde de Raad van State in. Deze laatste wees terugplaatsing naar zijn oude buurt af en suggereerde dat de enige overlevingskans van de hond plaatsing bij een ander baasje zou zijn. 

Hoezo ander baasje? De hond in kwestie werd gedurende de gerechtelijke procedure in een geheim asiel voor gevaarlijke honden geplaatst. Ook daar beet de rottweiler van zich af en wel zodanig dat door deze verwonding een medewerkster haar rechterarm niet meer naar behoren kan gebruiken en arbeidsongeschikt verklaard is. Hondenwetenschappers hebben zich inmiddels over het gedrag van de hond gebogen en beamen dat hij impulsief en onvoorspelbaar is en snel en hard bijt. De meningen zijn verdeeld wanneer het gaat over de vraag of de hond via trainingen ander gedrag kan worden aangemeten. 

Met andere woorden het is koffiedik kijken. De uitspraak is over zes weken en ik hoop dat die wel duidelijk is. Want het probleem verleggen naar een andere buurt en wachten tot er nog meer slachtoffers vallen, dat lijkt me niet de bedoeling toch?

Loes van de Stadsgracht



Genieten GE/14 juli 2015

En weer komt er een superwinkel naar Eindhoven.  Ditmaal heeft de internationale outletketen TK Maxx voor Eindhoven gekozen. Wanneer en waar de knip van de deur gaat is nog niet bekend, maar De Heuvel en de Piazza worden genoemd als gegadigden.  Goedkoop, goedkoper, goedkoopst, dat is de leefstijl van nu. Eerlijk gezegd vraag ik me af of er überhaupt nog mensen zijn die het volle pond voor iets betalen. De slimme koper van nu struint het Internet af naar de goedkoopste deal, of dit nu een vliegreis, computer of televisie is. Kleding wordt online besteld bij Zalando of gepast en gekocht bij de Primark en gratis reclamefolders worden uitgeplozen. 

Eerlijk gezegd is dat nooit mijn ding geweest, maar ook ik ga tegenwoordig voor de bijl. Een nieuwe jas? Ik ga echt niet het volle pond betalen, om vervolgens diezelfde jas een aantal weken later tientallen euro's goedkoper in het rek te zien hangen. Nee, de tijd is voorbij dat boetiekjes als paddenstoelen uit de grond schoten en winkeliers met dikke winst hun florerende voorraad wisten te verkopen. De komende weken zal er echter wel weer veel geld gaan rollen. De vakantie staat voor de deur en ongetwijfeld zullen er veel impulsaankopen worden gedaan. Soms om de kinderen tevreden te stellen of gewoon om een tastbare herinnering mee naar huis te nemen.  Een paar weken genieten op de camping, in een resort of op het strand? 

Geniet ervan!

Loes van de Stadsgracht



Kleinzoon GE/7 juli 2015

Niet alleen door de warmte raakte ik de afgelopen dagen oververhit, ook situaties waarmee ik onverwacht werd geconfronteerd deden mijn bloeddruk stijgen. Zoals het bericht van een bejaarde vrouw in Eindhoven die haar dierbare sieraden aan (nep)agenten meegaf om deze door hen te laten fotograferen en vervolgens alles kwijtraakte. Mijn hart sloeg over toen plotseling een meisje met scooter een paar meter voor onze auto op volle snelheid de weg overstak. Het meeste raakte me echter het gesprek dat ik met een vriendelijke meneer tijdens de Kunstmarkt op het Wilhelminaplein had. 

Een kinderboek dat hij belangstellend in zijn handen hield, legde hij weer terug en liet zich vervolgens ontvallen dat hij al een half jaar geen contact meer met zijn kleinkind had. Het jongetje vertoonde namelijk moeilijk gedrag, iets wat volgens hem voortkwam omdat de ouders te vrij in hun opvoeding waren waardoor het kind zelf zijn grenzen mocht bepalen. Ook in de supermarkt kom ik deze kinderen tegen. Met vader of moeder in hun kielzog mogen ze geheel naar eigen keuze hun karretje volstouwen met boodschappen die keurig op ooghoogte (want dat weten de marketeers) voor het grijpen liggen. Het opvoeden van kinderen is geen gemakkelijke taak, dat heb ik zelf mogen ervaren. Maar om grootouders die bewezen hebben hun eigen kroost in goede banen te kunnen leiden, een omgangsverbod op te leggen lijkt me geen goede keuze. 

Ik duim dat deze meneer zijn kleinzoon snel weer mag zien.

Loes van de Stadsgracht



Jackpot GE/30 juni 2015

Iemand in onze regio is 17 miljoen netto rijker geworden. Om zijn privacy te waarborgen maakt de lotto niet bekend waar de gelukkige prijswinnaar precies woont. Deze zou namelijk snel te traceren zijn, omdat het een klein dorp betreft. Ben benieuwd hoelang deze abonneespeler daadwerkelijk onbekend blijft. Want wanneer je zo'n gigantisch bedrag wint dan moet je euforisch van vreugde zijn! En dat betekent tegenwoordig dat je dit op zijn minst met een druk op de knop deelt met al je facebookvrienden. 

De vraag is of je het winnen van zo'n bedrag daadwerkelijk geheim kunt houden. Ook al wil je zo verstandig mogelijk met je verworven rijkdom omgaan. De verleidingen tot het aankopen van een droomauto, superhuis, luxe camper, boot of een te gekke motor behoren opeens tot de mogelijkheden en dan nog hou je miljoenen over. En, ja met dergelijke aankopen plaats je jezelf natuurlijk in de kijker. In deze tijd waarin vaste banen niet meer vanzelfsprekend zijn, veel mensen met verlies hun huis moeten verkopen is het verwerven van miljoenen voor menigeen een droom die nooit werkelijkheid wordt. Maar soms gebeurt het dus echt en word je in een klap veelvuldig miljonair! Of al dat geld je ook gelukkiger maakt, wordt vaak omstreden. 

Met miljoenen in de knip weet ik dat het echte geluk, gezondheid en liefde, niet te koop is, maar het maakt het leven wel een stuk gemakkelijker en daar droom ook ik wel eens van.


Loes van de Stadsgracht




De mooiste GE/23 juni 2015

Ja, hij heeft een sixpack, een ongeschoren gezicht en.... een onbevangen blik. Het levert hem eeuwige roem op want de Eindhovense Rogier werd afgelopen weekend gekozen tot werelds mooiste man. Een mooie man? Ik vind dat ik er een heb. Hij is niet verkozen tot Mister Universe maar ik zou hem niet willen ruilen, zelfs na heel wat jaren nog niet. 

Maar wat is een mooie man? Een gladde strakke kop met een robuust kapsel en een verleidelijk wasbordje? Schoonheid is vergankelijk ook wanneer je je laat verleiden tot het inspuiten  met botox of plastisch chirurgische ingrepen. Steeds vaker kom ik vrouwen tegen die steeds meer op elkaar gaan lijken. Mijn rimpeltjes neem ik voor lief. Het voordeel van ouder worden is dat je van dichtbij alles niet meer zo scherp ziet. Volgens mij valt het dus nogal mee. Daarbij koester ik de jaren. 

Vorige week was een nichtje van me uit Nieuw Zeeland op bezoek. We hadden elkaar tien jaar niet gezien. Ze was niets veranderd. Haar stem, haar lach, haar sprankelende ogen? Het was er allemaal nog. We haalden herinneringen op en ja toen we de foto's van tien jaar terug bekeken zagen we toch wel wat verschillen. We moesten er om lachen en we verhaalden over dat wat ons met elkaar verbindt. 

Voor Rogier is momenteel the sky the limit. Ik hoop dat hij ervan geniet en zichzelf blijft. Want daarin zit volgens mij de echte schoonheid. 

Loes van de Stadsgracht




Gave of kunstje? GE/16 juni 2015

Is helderziendheid een gave? Ik heb eens een paragnost gekend die het zijn kunstje noemde. Hij ontving mensen bij hem thuis, dempte het licht en aan de hand van omgedraaide kaarten en informatie die de klant graag aan hem kwijt wilde, blikte hij vooruit of terug. Ook Jomanda heb ik van dichtbij mogen meemaken. Mensen liepen elkaar omver om van de 'zieneres' een gratis, vers van de pers ruikend ingestraald visitekaartje te bemachtigen. Iets wat ze overigens letterlijk in een handomdraai flikte en wel honderden tegelijk. 

In een glazen bol turen of een Tarotkaartje leggen? Het is een nieuwe kermisattractie voor werkeloze vijftig plussers. De opleiding hiervoor krijg je volledig betaald door het UWV èn met het behaalde certificaat krijg je ook nog eens een betaalde baan aangeboden van zo´n 17,40 per uur. Daarbij reken ik natuurlijk niet de extra´s die je thuis kunt verdienen door met slimmigheidjes mensen naar je toe te lokken. Want voor antwoorden op vragen die niet te beantwoorden zijn, wil menigeen betalen. Logica wordt opzij geschoven en we geven ons over aan die ander. 

Ook onverwachte gebeurtenissen kunnen ons in een vreemde situatie brengen. Bij het Stedelijk College in Eindhoven werd afgelopen week door veranderd medicijngebruik plotseling iemand onwel. Degene die erbij stond schrok zich een hoedje en werd ook niet goed. Binnen no time werden hulpdiensten geconfronteerd met mensen die zich ineens niet goed voelden. Achteraf bleek er niets aan de hand te zijn. 

Niets?   

Loes van de Stadsgracht



Moestuin GE/9 juni 2015

Ook al heb je maar een ietsiepietsie balkonnetje je ontkomt er tegenwoordig niet aan. Met zorg reeds voorgekweekte plantjes waarvan we straks onze eigen komkommers, paprika's, pluksla, courgettes, worteltjes, radijsjes en tomaten kunnen plukken nodigen ons uit het in ieder geval eens te proberen. En het grappige is je hoeft er niet speciaal voor naar een kweker of tuincentra, je komt ze namelijk overal tegen. 

Eigenlijk begon het allemaal toen Nederlands grootgrutter Albert Heijn een campagne startte met gratis zaadjes. Ook bij mij stonden ze in de vensterbank, maar het was geen succes. Inmiddels heb ik echter wel enkele bessenstruiken in mijn tuin staan, als mede frambozenplantjes, druivenranken, een tomatenplant en een pot rijkelijk gevuld met nog onrijpe aardbeien. De merels houden vooral die laatste lekkernij in de gaten en hebben de eerste verkleurde exemplaren al opgepeuzeld. 

De nieuwste actie ons massaal aan de moestuin te krijgen vond afgelopen zaterdag plaats op een prominente plek, namelijk pal voor het NS station. Initiatiefnemer Proeftuin040 plaatste er zomerfruit en kruiden en wil aandacht vragen om braakliggende grond op deze manier in te vullen. Ik vind het een geweldig initiatief, want het zou natuurlijk fantastisch  zijn om zo maar in je eigen buurt nog even wat geurige rozemarijn en door de zon gerijpte frambozen te plukken om de avondmaaltijd  op te fleuren. 

Of zou dit toch een utopie zijn omdat samen delen alleen maar tot ruzie leidt? Ik hoop van niet.

Loes van de Stadsgracht



De gekste GE/2 juni 2015

Zo'n dertigduizend bezoekers waren het afgelopen weekend te bespeuren op Strijp S. Om dit in goede banen te leiden waren er geen extra afvaardigingen van de  mobiele eenheid en politie te paard nodig. Ook hoefde men de bezoekers niet in speciale tunnels naar het festivalterrein te dirigeren. De fans die het dancefestival The Flying Dutch bezochten gingen vredelievend hun eigen weg en genoten met volle teugen van spectaculaire lichtshows en wereldbekend dj's, die over en weer gevlogen werden van Amsterdam en Rotterdam naar Eindhoven en visa versa. Zelf heb ik het niet meegemaakt, alhoewel ik zittend in de tuin af en toe een vlaag muziek mocht opvangen. Dancemuziek is niet echt mijn ding. Het zal de generatiekloof wel zijn denk ik, want een van mijn zoons zweert erbij. Maar hij is dan ook echt een kind van deze tijd. 

In zijn huis is geen muziekinstallatie of krant te vinden, hij luistert en leest uitsluitend digitaal. Het knisperen van een omgeslagen krantenpagina of de geur van verse drukinkt zit niet in zijn DNA, terwijl hij daarmee wel is opgevoed. Ook de Friese invloed van mijn moeder heb ik hem niet kunnen doorgeven. De commotie rondom het behoud van de ijsbaan en de blamage van wethouder Van Kaathoven wiens beleid door knappe koppen uit het bedrijfsleven gehekeld wordt is aan hem voorbij gegaan. Eindhoven de gekste daarentegen is hem op het lijf geschreven. 

En dat was Eindhoven het afgelopen weekend: echt vet!

Loes van de Stadsgracht



VIP'S GE/26 mei 2015

Vorige week dinsdagavond was ik als lid van de Eindhovense persclub aanwezig bij de jaarlijkse uitreiking van de zilveren tulpen, een onderscheiding voor mensen die zich op een of andere manier positief voor Eindhoven hebben ingezet. De uitreiking werd gecombineerd met een etentje en afzakkertje aan de bar. Even verderop in de Dommelstraat genoot Bruce Springsteen van een maaltijd en het had zomaar gekund dat hij daarna met ons aan de bar bij Pullman Cocagne ook een afzakkertje zou hebben genomen. The Boss logeerde namelijk in het vijfsterren hotel, waar het overigens een komen en gaan is van beroemdheden, variërend van topindustriëlen, Koninklijke gasten, succesvolle sporters en bekende muzikanten. 

Zelf ben ik er eens Johnny Logan tegen het lijf gelopen en eerlijk gezegd herkende ik hem pas toen het korte gesprek dat we hadden teneinde was. Ook in en rondom Eindhoven wonen Vips. Sommigen mogen graag pronken met hun verworven status en koketteren met alle glitter en glamour die nu binnen hun bereik is. 

Het succesvolle zakenduo Arjen de Koning en zijn vrouw Noortje van computerbedrijf Paradigit doen dat niet. Terecht ontvingen zij van de Eindhovense persclub een zilveren tulp omdat zij de noodlijdende Boekhandel Van Piere redden van de ondergang. Ook Ruud Huijbregts, organist van de Catharinakerk ontving voor zijn muzikale bijdrage aan de stad een zilveren tulp. 

Alhoewel ik best een glimp van Bruce had willen opvangen ben ik trots op mijn ontmoeting met deze Eindhovense Vips. 

Loes van de Stadsgracht



Gelijk GE/19 mei 2015

Het zal je maar gebeuren: je doet boodschappen bij de ene winkel en wil ook nog wat bij de concurrent inslaan. Om te voorkomen dat je problemen aan de kassa krijgt, bewaar je keurig netjes je kassabon, geen vuiltje aan de lucht zou je denken. Personeelsleden van Jumbo dachten er anders over. Zij vertrouwden het zaakje niet en controleerden de boodschappen en de bon. Een fles wijn konden ze niet terugvinden op de bon. De conclusie: ze hadden een winkeldief te pakken. Alle registers werden opengetrokken, de vermeende dief werd door twee personeelsleden overmeesterd en het winkelende publiek mocht toekijken. 
Ik vind het nog steeds een belachelijk verhaal. Terwijl treinconducteurs en hulpverleners  de meest vreselijke verwensingen naar hun hoofd geslingerd krijgen inclusief een aantal rake klappen en de daders gewoon vrijuit gaan wordt een verdachte van winkeldiefstal publiekelijk geschoffeerd. De vermeende fles bleek niet eens in het assortiment van Jumbo opgenomen te zijn en achteraf bleek de ‘winkeldief’ dan ook helemaal geen blaam te treffen. 
Het zal je maar overkomen. Mij zouden ze in die winkel nooit meer zien. Nou heeft dezelfde Jumbo nog een probleem, want ben je de vierde wachtende aan de kassa dan krijg je je boodschappen voor niets. Nee, zegt de kassajuffrouw, want de eerste in de rij wordt al geholpen. Met andere woorden je moet dus de vijfde in de rij zijn. 

Gelijk hebben en gelijk krijgen ’t is een wereld van verschil.

Loes van de Stadsgracht



Tweede leven GE/12 mei 2015

In Eindhoven hebben we verschillende kringloop- of welvaartswinkels. Ik weet eigenlijk nooit precies waar het geld dat met onze overbodige spullen verdiend wordt naar toe gaat, maar vertrouw erop dat het goede doel wel in beeld is. 

Dat er hoge eisen gesteld worden aan de spullen die we wegdoen werd me duidelijk toen ikzelf een bank aanbood. Qua zitcomfort en styling nog steeds een prima bank, alleen de bekleding was wat verkleurd en een beetje versleten. Dat vond de stichting Emmaus ook en weigerde de bank mee te nemen, want ze hadden ruimtegebrek en hij schatte in dat er voor onze bank geen koper zou zijn. De stort was het alternatief maar om de bank te vervoeren moest deze eerst in stukken gezaagd worden. En zo werd het met zorg en vakmanschap gemaakte meubelstuk letterlijk met een elektrische zaag uiteengereten. En ik in mijn naïviteit maar denken dat menig student of asielzoeker met een fleurig kleed er nog jaren plezier van had kunnen hebben. 

Eerlijk gezegd deed me dit een beetje pijn, temeer toen ik zag wat mensen voor me allemaal aan bruikbare spullen in de containers hadden gekiept. Tuinstoelen, houten tafels, bloempotten, keukenkastjes, hanglampen, trottoirtegels, houten bielzen, je kunt het zo gek niet opnoemen of het werd zonder pardon kapot gegooid. Je zou er voor nop een complete woonkamer of tuin van kunnen inrichten. 

Voor al deze spullen was geen tweede leven meer in zicht. Best jammer toch?

Loes van de Stadsgracht



VIP'S GE/21 april 2015

Als journalist kom je op plekken waar je normaal gesproken nooit komt en ontmoet je mensen waarmee je anders nooit in gesprek zou raken. Soms zijn dit ontmoetingen die je diep raken, zoals bijvoorbeeld de interviews die ik had met de moeder wiens zoon op gruwelijke wijze vermoord werd of het jongetje dat door een agressieve hond vreselijk werd toegetakeld. 

De andere kant van de medaille is dat ik door mijn beroep ook een kijkje in de decadente keuken van zogenaamde Vips mag nemen. Zo kwam ik op exclusieve feesten waar leden van het koninklijk huis centraal stonden en vloog ik met een uitgelezen gezelschap in een privévliegtuigje even op en neer naar Parijs, Nice of Londen. Ook menig kampioensfeest van PSV mocht ik in het kielzog van Vips meemaken in ons eigen stadhuis. 

Na een paar keer liet ik die klus liever aan een ander over. Waarom? Omdat het landskampioenfeest vieren tussen Vips een saaie bedoeling is. Nippend aan hun glaasjes staan ze samen belangrijk te wezen terwijl het echte feest aan hen voorbijgaat! Nee, geef mij maar de lachende, verwachtingsvolle en feestelijke blik van jong en oud, gekleed in de outfit van hun favoriete speler en euforisch juichend zodra hun helden in zicht komen. 

Terwijl een select aantal genodigde Vips bij binnenkomst in het stadhuis slechts een glimp van de spelers kunnen opvangen, is het echte feestje op het bordes: samen met de fans en zo hoort het ook! 

Loes van de Stadsgracht



AH XL GE/14 april 2015

Vanaf het moment dat ik er binnenkwam liep ik al verloren, of eigenlijk begon het al op de parkeerplaats. Die bestaat uit schuine vakken waardoor je er maar op een manier in en uit kunt rijden en om te voorkomen dat je je mocht vergissen zijn er eenrichtingswegborden geplaatst. Zodra deze hobbel genomen is mag je eindelijk je boodschappenlijstje afwerken. Tenminste wanneer je de verleiding kunt weerstaan om niet eerst een kop koffie te drinken, een worstenbroodje te verorberen of allerlei andere producten die via het marktplein voor de toegangspoortjes worden aangeboden aan te schaffen. 

Onwennig liep ik met mijn boodschappenwagentje langs allerlei schappen waarbij ik geconfronteerd werd met onbekende producten met tussendoor weer kraampjes waar je kunt kiezen uit weet ik hoeveel soorten kaas, versbereide etenswaren en een scala van verse kruiden. Met andere woorden het was allemaal teveel voor mij én het irriteerde me mateloos. Een hele wand met allerlei soorten koffie? Wat moet ik ermee? Nee, winkelen bij AH XL aan de Limburglaan is voor mij geen beleving zoals de bedoeling is, maar een ware kwelling.  En, blijkbaar ben ik de enige niet. 

Volgens de bedrijfsleider van de supermarkt bij mij om de hoek draait zijn filiaal sinds de opening van zijn grote broer meer omzet. Terwijl hij me dit vertelde straalden zijn ogen. En ik?  Ik werkte in no time mijn boodschappenlijstje af, stond ontspannen bij de kassa en reed zonder problemen het parkeerterrein af.  

Loes van de Stadsgracht



Brievenbusbloemetje GE/7 april 2015

Sinds kranten, kaarten en brieven via de digitale snelweg verstuurd worden is een klepperende brievenbus een uitstervend geluid geworden. Het enige wat nog met wekelijkse regelmaat op onze deurmat valt zijn ons vertrouwde huis-aan-huisblad en de reclamefolders, tenminste wanneer je geen nee nee sticker geplakt hebt. Afgelopen week werd ik echter verrast door een luid rammelende brievenbus. Het bleek een pakketje te zijn waarin een bosje tulpen ingenieus om en om gerangschikt in een soort vacuüm getrokken plastic zak verpakt zat. Een bloemetje door de brievenbus? De afzender bleek een lieve vriendin die me op deze manier een vrolijk paasfeest toewenste. Ik vond het een ludieke vondst en een typisch voorbeeld van een cadeau van deze tijd. 

Het cadeautje waar Eindhoven zich de komende jaren op richt is de komst van een heuse silicon valley in onze stad. In het najaar opent de Singularity University namelijk de eerste vestiging buiten de Verenigde Staten in Eindhoven.  Een denktank die zich inzet voor de oplossing van mondiale problemen op het gebied van voedsel, klimaat, gezondheid verstedelijking en mobiliteit. Eindhoven gaat zich focussen op mobiliteit. 

Terwijl ik me verdiepte in deze materie las ik dat uitgaande van de huidige technische ontwikkelingen gebaseerd op de theorie van Moore we in 2030 computers en robots kunnen verwachten die net zoveel rekenkracht hebben als het menselijke brein. Het duizelde me een beetje, ik zette het bad aan en laafde me aan het warme water op mijn huid.  

Loes van de Stadsgracht




Vertrouwen GE/31 maart 2015

Als kind werd ik altijd panisch wanneer het onweerde. Met mijn ogen stijf dicht en mijn handen tegen mijn oren kroop ik het liefste op schoot bij mijn moeder. Toen ze me vertelde dat de windwijzer op ons huis een bliksemafleider was, geloofde ik haar blindelings. Dat dit niet waar was werd me pas vele jaren later duidelijk, toen er wel meer leugentjes om bestwil ontmanteld werden. Mijn moeder daarentegen bleef voor mij de vrouw die ik blindelings vertrouwde. Een gevoel dat ik trouwens ook heb bij een politieagent, een arts, verpleegkundige of taxichauffeur. Gewoon omdat ik ervan overtuigd ben dat zij allemaal het beste met mij voor hebben en dat mijn lot, mijn gezondheid en mijn veiligheid voor hen het hoogste goed is. 

Maar hoe naïef kan een mens zijn wanneer er dagelijks moorden plaatsvinden,  mensen verongelukken door fouten van een ander, kinderen misbruikt worden door hun vader en patiënten door goed opgeleide artsen verkeerd behandeld worden! Het vreselijke nieuws dat een piloot 150 mensen meeneemt in zijn suïcidale actie, zich niets aantrekt van gillende passagiers en stoïcijns blijft bij de smeekbede van zijn meerdere is ook bij mij hard aangekomen. En het ergste is dat we ons tegen al dat onheil niet kunnen wapenen. Ook in de toekomst zullen we ons lot in handen moeten leggen van mensen die we niet kennen, maar blindelings vertrouwen dat zij het beste met ons voor hebben. Best wel eng toch!    

Loes van de Stadsgracht



Gemiste kans GE/24 maart 2015

Terwijl Eindhoven er alles aan doet om zich op allerlei manieren internationaal op de kaart te zetten hebben de marketeers die het imago van Eindhoven de laatste jaren hebben opgepoetst met een 'sterk' merklogo en spreuken als 'Leading in technology' en 'Fijn dat u er was' in mijn ogen toch een steekje laten vallen. Dit jaar bestaat het wereldwijde gezelschapsspel Monopoly namelijk 80 jaar en wat schetst mijn verbazing? Voor een internationale jubileumversie prijkt naast wereldsteden als Amsterdam, New York en Tokio ook het pittoreske Giethoorn definitief op deze versie. 

Wat was het geval, er kon onbeperkt online gestemd worden om kans te maken op deze laatste plaats. Tja, en die kans lieten twee broers uit Giethoorn niet aan zich voorbijgaan en gingen er volop tegenaan. Ze hadden er geen handelsmissie van onze koning voor nodig om zelfs Chinezen te enthousiasmeren op het Overijsselse Venetië te stemmen. Het spreekwoord 'Hoe een koe een haas vangt', was aan beide heren besteed. Hun tomeloze inzet is nu beloond. In september komt de jubileumversie uit en geloof maar dat het gezelschapsspel als relatiegeschenk of collectors item de wereld zal veroveren. 

Miljoenen volwassenen en jongeren zullen straks het spel met verve spelen en in de ranking van Google zal de website van Giethoorn gigantisch gaan stijgen. En vooral dat laatste is natuurlijk ook de missie van de marketeers die Eindhoven op de kaart willen zetten. Mijn conclusie: een gemiste kans!

Loes van de Stadsgracht



Wij-gevoel GE/17 maart 2015

Het wij-gevoel stak afgelopen weekend de kop op toen Max Verstappen als jongste Formule 1 coureur ooit in Sydney zijn debuut maakte. De zeventienjarige wist zich kranig te weren en als 'onze' Max niet met een falende bougie te kampen had gehad, was hij wellicht bij de eerste zes geëindigd. Een desillusie voor de Limburger, want vooralsnog gaat zijn eerste wedstrijd de annalen in als zijnde uitgevallen door materiaalpech en wij hadden allemaal met hem te doen. 

Ook woensdag 18 maart wordt er een beroep gedaan op ons wij-gevoel. De leden van de Provinciale Staten moeten gekozen worden zodat zij kunnen bepalen wie er straks in de Eerste Kamer de door ons gekozen leden van de Tweede kamer op de vingers kunnen tikken. Om alle kiesgerechtigden ervan te overtuigen dat zij (de gekozen afgevaardigden) er echt alles aan zullen doen om de belangen van ons (de kiezers) te vertegenwoordigen gingen de dames en heren op campagne. Geert Wilders bracht een bliksembezoek aan Eindhoven en bij mij stond een VVD-meneer op de stoep die dacht zijn stem aan mij te kunnen slijten. Het gewauwel op tv is ook niet van de lucht. Als kemphanen staan politieke kopstukken tegenover elkaar om straks na de verkiezingen weer eensgezind hun ego op te poetsen. 

Maar ja niet stemmen is voor mij geen optie al was het maar omdat er nog steeds veel vrouwen zijn die moeten vechten voor hun stemrecht. Ik ga, u ook?

Loes van de Stadsgracht



Verdriet GE/10 maart 2015

Naast merels en koolmeesjes die druk in de weer zijn de vrouwtjes te imponeren is ook de slechtvalk bij mij in de buurt actief. Zijn doordringende hoge snerpende geluid herken ik direct. Zelfs toen ik laatst bij de Catharinakerk stond en er niet op bedacht was dat het stedelijke gebied tot zijn territorium behoorde, hoorde ik hem en omhoogkijkend zag ik de roofvogel neerstrijken op een van de kerktorens. De nestkast aan het voormalige TD-gebouw zal dan ook dit jaar wel weer de veilige haven van een aantal jonkies zijn. Jong leven, het blijft altijd boeien, zeker wanneer je ziet hoe toegewijd de dieren in de lente zijn om hun nageslacht  te behouden. 

Ik heb eens een nestje kittens gehad. Het was fascinerend te zien hoe moederpoes haar vier kleintjes dag en nacht verzorgde en zich helemaal in dienst stelde van haar kroost. Frappant was het om te ervaren dat toen de kleintjes groter werden, ze afstand nam en weer haar eigen weg ging. Zo anders gaat het in de mensenwereld, waar ouders tot aan hun dood verbonden blijven met hun nazaten. En juist die verbondenheid zorgt vaak ook voor veel verdriet. 

Bijvoorbeeld bij grootouders en ouders die door scheiding of ruzie het contact met hun kleinkinderen of kinderen ontnomen wordt. Voor ouders geldt dat ze gerechtelijk een omgangsregeling kunnen afdwingen. Ook grootouders willen nu zo'n regeling. Mensen kunnen het elkaar vreselijk moeilijk maken, daar maak ik me wel eens zorgen over. 


Loes van de Stadsgracht



Fijne Neus GE/3 maart 2015

Zittend op een terrasje aan de Markt zag ik ze weer massaal voorbijkomen: vakantiegangers en dagjesmensen die Eindhoven aandoen. De milieuvriendelijke papieren tassen van Primark verraden waar het koopbeluste publiek zijn slag had geslagen. Dat Primark een voorloper is om plastic tasjes uit te bannen moet ik de budgetkledingketen nageven. Maar schijn bedriegt, want T-shirts voor 5 euro en zes paar oorbellen voor 1,50 daar moet een luchtje aanzitten, toch? Of deze vieze geurtjes ook doordringen bij de Eindhovense politici, daar heb ik zo mijn twijfels over. 

SP wethouder Bianca van Kaathoven presenteerde afgelopen week de nieuwe detailhandelsnota van de gemeente Eindhoven. Haar uitgangspunt: niet méér maar betere  detailhandel op minder plekken! Het centrum is volgens haar gebaat met de komst van grootschalige nieuwe internationale winkelketens. Ze roemt het feit dat de Bijenkorf Eindhoven als vestigingsplek houdt en bedrijven als Zara en H&M bij ons hun megawinkels vestigen. Dit alles versterkt volgens haar het beeld dat Eindhoven zich blijvend kan profileren als 'dé winkelstad van Zuid-Nederland'. 

Het zal allemaal wel, maar waar zijn de leuke kleine winkeltjes gebleven? Waar je net als bij de Bijenkorf vroeger toen deze nog niet door franchisenemers werd bezet, aparte spulletjes kunt kopen? Waar artikelen niet als massaproducties en onder erbarmelijke omstandigheden vervaardigd worden? Het zou deze wethouder sieren om voor deze ondernemers een betaalbare plek in het centrum te creëren, zodat mensen met een fijne neus ook hun slag in Eindhoven kunnen slaan!
 

Loes van de Stadsgracht



Koningsjas GE/maart 2013, week 14

Goudgallon, holnieten en laken? Het zegt u hoogstwaarschijnlijk niets, maar wanneer ik uitknoopbare boorden toevoeg, begint er misschien iets te dagen. Zou het om kleding kunnen gaan? Inderdaad en niet zomaar kleding. Metaaldraad goudgallon bijvoorbeeld wordt gebruikt om versierselen te borduren voor een uniform dat hoort bij een cavalerieofficier. Hoeveel we van deze officieren in Nederland hebben weet ik niet, feit is echter wel dat ze speciaal voor de kroning van koning Willem Alexander in het nieuw gezet worden. En zij niet alleen. In het totaal krijgen zo’n driehonderd mensen van belangrijke Nederlandse krijgsmachtonderdelen een nieuw galatenue. En waar wordt deze ingewikkelde pracht en praal gemaakt? 

Juist ja, in Eindhoven in het atelier van George Pisa & Zn Tailleurs. Vakmanschap daar draait het allemaal om, alhoewel de patronen voor de op maat gemaakte jasjes inmiddels door een computergestuurde snijmachine gesneden worden en het borduren door een twaalfkops naaimachine. Dit neemt echter niet weg dat met verstand van zaken en oog voor detail in een korte periode meesterstukken afgeleverd moeten worden. En met meesterstukken, daar heeft Eindhoven iets mee. De slijmjurk die Lady Gaga in 2011 tijdens een fotoshoot in New York droeg was afkomstig van Eindhovenaar Bart Hess. In de jaren zestig droeg president Kennedy tijdens zijn officiële installatie een zijden hoge hoed van Jan Spoorenberg uit onze stad. 

Terug naar het bedrijf van Pisa, waar met spanning gewacht wordt op een nieuwe order: een koningsjas. Dat zou fantastisch zijn!


Loes van de Stadsgracht



Hoge Nood GE/maart 2013, week 13

Voor oudere vrouwen is het momenteel uitkijken geblazen in Eindhoven. Er is namelijk een groepje jongere vrouwen actief die op slinkse wijze proberen van oudere vrouwen hun sieraden te stelen. Dat doen ze door de weg naar het ziekenhuis te vragen, maar hun doel is om in een ruk de gouden kettinkjes, die blijkbaar oudere dames nog al eens graag dragen, van hun hals te rukken. Ik vind het een beetje raar verhaal, want hoe doen die dames dat dan met deze snerpende kou? Eerst de shawl of das losrukken, vervolgens de jas ontknopen, handschoenen uitrissen en mouwen omhoog stropen om niet alleen halssieraden maar ook de begeerde armbanden, horloges en ringen te pakken te krijgen? Want alleen dunne gouden kettinkjes leveren natuurlijk niets op. Die leggen geen gewicht in de schaal en dat is natuurlijk wel de bedoeling.

Volgens de politie is het echter beslist geen broodje aap verhaal. Er zijn inmiddels diverse meldingen van slachtoffers en ook is er een duidelijk daderprofiel bekend. Of de vrouwen op roverspad ook daadwerkelijk in de kraag gegrepen worden is nog maar de vraag. Dat geldt overigens ook voor degenen die een man aan de Kanaaldijk van zijn geld beroofden en hem vervolgens met fiets en al het ijskoude kanaal in trapten. 

Het zijn in mijn ogen allemaal kruimeldiefstallen, maar blijkbaar is de nood zo hoog dat een hoop van deze beetjes toch de moeite waard blijkt. En dat vind ik een trieste constatering.

Loes van de Stadsgracht



Witte roos GE/maart 2013, week 12

Ik stond al tien minuten in een file en het schoot maar niet op. Maar liefst twee lijnbussen, waarvan een dubbele met harmonicabocht in het midden reden voor me en in de verte zag ik ook nog enkele vrachtwagens. Ergeren had geen zin. Ik zou mijn tijd uit moeten zitten. Dus pakte ik de telefoon en begon te bellen. Drie telefoontjes en pakweg tien meter verder hoorde ik van mijn zoon dat er een meisje van achttien door een ‘stille’ politiewagen was doodgereden. Vanaf dat moment moest ik alleen nog maar aan de familie van het meisje denken. 

Op Omroep Brabant hoorde en zag ik later enkele getuigenisverklaringen. De trieste aanblik van een gehavende brommer en ingedeukte autobumper spraken boekdelen evenals de verontwaardiging van de mensen op straat. Er zou met belachelijke hoge snelheid door een aantal auto’s over de busbaan gereden zijn. Een auto zou gestopt zijn, zodat het meisje op de scooter de indruk kreeg dat ze kon oversteken. Een andere auto had haar vol geraakt. Nader onderzoek moet uitwijzen wat en wie er in de fout is gegaan. Een familie is haar dochter kwijt, dat moet pijn, heel veel pijn doen. Woensdag is er een stille tocht, ik loop mee met een witte roos. Om het meisje dat ik niet ken te gedenken en haar familie te steunen. 

Afgelopen vrijdag was een zwarte dag: een jong leven zomaar opeens in een paar seconden weg. Dat zet je aan het denken.


Loes van de Stadsgracht



Honderdjarigen GE/maart 2013, week 11

Ivo Niehe besteedde laatst aandacht aan de opmerkelijk vele honderdjarigen die op vijf plekken in de wereld woonden. Wat was er zo speciaal aan die regio’s en waarom worden daar de mensen zo oud?  

Opmerkelijk was dat het allemaal plekken waren waar de zon het hele jaar door rijkelijk schijnt. Volgens deskundigen zat het geheim onder meer in de gratis vitamine D, die deze oudjes cadeau kregen. Een ander opmerkelijk feit was dat al deze krasse oudjes tot op hoge leeftijd bleven werken en bewegen. Zo klom een vitale negentigjarige nog iedere dag in een boom om acht uur lang appels te plukken en stond een cardioloog met 95 nog te opereren. Ook verse voeding werd genoemd. 

Bij het laatste moest ik denken aan het plan van de gemeente Eindhoven om braakliggende terreinen die door de economische crisis de eerstkomende tijd niet verder ontwikkeld worden wellicht tijdelijk als moestuinen vrij te geven. Voor iedereen een eigen groente- of fruittuintje en in de winter een provisiekast vol weckpotten of diepvrieskist gevuld met zelf gekweekte producten van het land. 

Volgens trendwatcher Lidewij Edelkoort gaan we met z’n allen weer terug naar de basis om te genieten van de dingen van alledag: de zon, het daglicht, huiselijkheid en elkaar. Breinen, haken en zelfs je eigen kleding maken is weer hot. 

Ik heb er best zin in, maar eerst wil ik die gratis Vitamine D ervaren. Kom op zon laat je eens in volle glorie zien!


Loes van de Stadsgracht
 


Repair café GE/maart 2013, week 10

In tegenstelling tot één van mijn kinderen, die werkelijk alles wat niet nodig is weggooit, heb ik zoiets van: misschien kan ik het nog gebruiken. Vervolgens ligt een aantal spullen weer een jaar in de kast of in de garage. Wanneer na een lange winter eindelijk het zonnetje schijnt en ik de lentekriebels krijg, wordt het jaarlijkse ritueel van weggooien of toch maar weer bewaren herhaald. Zodra echter iets kapot is, ben ik rücksichtslos: weg ermee.  De praktijk is namelijk dat je voor een reparatie geheid meer kwijt bent dan wat dat ding gekost heeft. Broodroosters, fototoestellen, ventilators, strijkijzers, koffiemolens, toetsenborden, elektrische tandenborstels en kacheltjes zijn dan ook allemaal keurig netjes door mij bij de milieustraat afgeleverd.

Maar vanaf nu hoeft dat niet meer. Ook in Eindhoven is er nu een zogenaamd repair café waar vrijwilligers met twee rechtse handen al dit kleingoed voor het luttele bedrag van vijf euro repareren. Kijk dat vind ik nu eens een superinitiatief. Niet alleen het milieu vaart hier wel bij, het scheelt ook in je portemonnee. Daarbij zou het natuurlijk leuk zijn, wanneer het ook effect heeft op onze wegwerpmentaliteit. Want weggooien, zeker wanneer je denkt dat een reparatie inderdaad wonderen verricht, kan altijd nog. Bovendien in deze economische malaise is dit initiatief een leuke opsteker.
 
Of het ook voor mijn opruimkind een optie is, valt echter nog te bezien. Ik zal het zeker onder de aandacht brengen, maar ook ik kan niets afdwingen.

Loes van de Stadsgracht



Burgermeisje GE/februari 2013

Misschien droomt ieder meisje er wel eens van: een prinses te zijn. Maar ja, wanneer je als burgermeisje geboren bent, blijft het meestal bij dromen. Tenzij je natuurlijk de prins van je dromen vindt en deze ook nog eens echte prins blijkt te zijn. Prinses Laurentien en prinses Mabel overkwam het. De ultieme hoofdprijs is echter weggelegd voor Máxima. Deze Argentijnse met pit wist het hart van onze kroonprins te stelen.

Prinses Máxima met haar gouden lokken, bruine ogen en immer stralende lach heeft de harten van de meeste Nederlanders weten te veroveren. Zelf heb ik haar een paar keer van dichtbij mogen meemaken en één ding is zeker, ze heeft charisma, ziet er leuk uit en is spontaan. Ze kleedt zich als een filmster, duikt in de grachten voor het goede doel en schroomt zich niet om daarna in badjas en natte haren te verschijnen. 

Nu wordt ze onze nieuwe koningin en de discussie die ik laatst zag op tv verontrust me. Met wapperende haren fietsend in de wind was volgens de zogenaamde deskundigen geen optie. Haar blonde lokken zouden vanaf 30 april aanstaande nog slechts stijf van de haarlak in een knot of wrong laag in de nek bijeengebonden mogen worden. 

Koningin Máxima als een stijve hark naast koning Willem-Alexander? 

Ik geloof er niks van. Ik ben ervan overtuigd dat ze ons zal blijven verrassen. Laat dat maar aan dit temperamentvolle burgermeisje over.

Loes van de Stadsgracht



Miljoenenjacht GE/januari 2013

De eerste twee cijfers hadden we allemaal goed. Toch vielen de miljoenen van de postcodeloterij niet in Eindhoven maar in Nuenen. Een winnares vertelde dat zij in eerste instantie de loterij had opgezegd, maar toch weer besloten had mee te spelen. Want stel dat haar straat in de prijzen zou vallen en zij geen lot had?

En laat dat nu precies de reden zijn waarom de postcodeloterij zo’n agressieve manier van reclamevoeren heeft en er soms mensen zijn die wel meer dan vijf loten hebben. Het blijft namelijk niet bij de indringende reclame op televisie en de aandacht voor de goede doelen die ermee gespekt worden. Nee, om ook BNers van een goed salaris te kunnen voorzien én ons te verleiden nog meer loten te kopen wordt alles uit de kast getrokken.

Voortdurend krijgen we geraffineerd in elkaar gezette en persoonlijk aan ons geadresseerde reclamefolders in onze brievenbus. Naast de miljoenen die we kunnen winnen, worden we erop gewezen ook nog eens kans te maken op extra prijzen. Natuurlijk niet met je al bestaande lot, nee daarvoor moet je dan weer een lot kopen! 
Ja, en mocht je met meerdere loten echt in de prijzen vallen dan heb je natuurlijk helemaal de hoofdprijs te pakken! De miljoenen daar draait het allemaal om.

Maar ja, eerlijk is eerlijk ook ik ben maar een mens en doe aan dit circus mee. Ook ik bevind me in die vicieuze cirkel, want stel.....

Loes van de Stadsgracht